Begt en de Verbeelding

Charles Dickens, mensen. Herkent u de quote? Zo nee, dan staat u nu ten dele op het verkeerde been. Zo ja, dan weet u wat er nog achteraan komt. Daarover straks meer. Eerst maar eens aan u verklaren waarom ik 2025 mijn beste jaar sinds jaren vond.  THE BEST OF TIMES Welnu, die verklaring is simpel: na bijna 35 jaar van afstand mocht ik m dan toch weer omhelzen. Inmiddels een man, die geweldige zoon van me. Beiden een rollercoaster-leven achter de rug maar nu kregen we de kans om die pieken en dalen sámen te bewandelen. Bijna 40 is ie nu, een slimme en uitermate sociale man vooral. Wat een feest is het om hem, een schoondochter én een kleinzoon als verrijking van hét leven, maar zeker mijn leven te hebben. We hebben een onnavolgbaar mooie toekomst voor ons, eentje waar we het verleden op gefundeerde wijze in gaan passen. Een weelde, zeg ik u.  Met zwellende trots keek ik ook dit jaar weer naar de sociale begaafdheid van mijn dochters. Hoe zij hun levenspad bewandelen, hoe zij e...

De dame in het zwarte jasje is mijn moeder, Theresia Everdina van de Beld. Daarnaast staat op rechts haar eigen moeder (en daarmee mijn oma) Alberta Oortwijn. De foto is genomen in 1951, tijdens een pelgrimage van de dames naar het Assisi van de heilige Franciscus. In het gezin van de Beld draaide het om religie: vervulling van de kinderwens bleef lang uit, waarna zij in een ernstig gebed haar Heer het volgende verzocht: "Heer, schenk mij kinderen en ik schenk ze vervolgens allemaal aan u". Haar gebed werd verhoord: maar liefst vijf kinderen kreeg ze. Daarmee zette ze de roomse productie als volgt uiteen: twee zoons werden priester, de oudste dochter werd non, de jongste dochter was 'arm van geest' en daarmee sowieso een kind van god. En in het midden, daar zat mijn moeder. Om gehoor te geven aan de belofte van haar moeder ging ze aan het werk bij diverse pastores in net zo diverse oostelijke parochies.   Op de voorgrond: Theodorus vd Beld sr (mijn opa),  in het midde...

  We waren er wel weer even aan toe, samen een weekje eruit. Anneke had weliswaar net een wandelvakantie met de vriendinnen achter de rug maar ik zat inmiddels alweer een aardig tijdje thuis. Letterlijk, trouwens: iets meer dan een halfjaar geleden kwam aan mijn arbeidersbestaan een onvrijwillig einde. Voor het eerst dus eens niet als "inbetween days" een vakantie ingepland, het was weer eens wat anders. Het ging nu dus meer om verandering van spijs, verandering van uitzicht en - zoals wel vaker bij onze infrequente najaarstrips - verandering van temperatuur. We troffen het: we hadden een heerlijk warm weekje in Tenerife, het eiland dat dit keer uit de hoge hoed der vakantiebestemmingen kwam. We wisten vooraf dat we buiten ons reguliere toeristenboekje gingen, maar we zouden vast nog wel wat krenten in de pap kunnen strooien. Dat lukte! Gisteravond (inmiddels een week geleden) kwamen we tevreden terug van een ontspannen weekje: kanttekeningen genoeg maar de boventoon werd toc...